Если я говорю языками человеческими и ангельскими, а любви не имею, то я - медь звенящая или кимвал звучащий
(1Кор.13:1)

СХИАРХИМАНДРИТ ИОВ (ГРИЩЕНКО), НАСЕЛЬНИК АРХАНГЕЛО-МИХАЙЛОВСКОГО ЗВЕРИНЕЦКОГО МОНАСТЫРЯ ГОРОДА КИЕВА, ПРОСИТ БРАТСКУЮ ГРУЗИНСКУЮ ПРАВОСЛАВНУЮ ЦЕРКОВЬ НЕ ПРИЗНАВАТЬ РАСКОЛЬНИЧЕСКУЮ ПЦУ

25.01.2019

Обращение схиархимандрита Иова (Грищенко) /насельника Архангело-Михайловского Зверинецкого монастыря г. Киева/. От имени верных чад Украинской Православной Церкви к братской Грузинской Православной Церкви. * В конце грузинского текста есть перевод на русский язык.

ქრისტესმიერი სიყვარულით, ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიის მამანო და ძმანო!
თქვენ მიმართ ვწერთ ჩვენ, მართლმადიდებელი უკრაინელები, ბერები, კლირიკოსები და უბრალო მრევლი, უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის თქვენი ერთმორწმუნე ძმები ქრისტეში!
ბევრი ჩვენგანი ხშირად ჩადის საქართველოში, ზოგი კი ცხოვრობს აქ, ვეზიარებით და ვაბარებთ აღსარებას თქვენს ეკლესიაში.ჩვენ პატივს ვცემთ საქართველოს წმინდა ადგილებს, ვლოცულობთ თქვენთან ერთად, აღფრთოვანებული ვართ თქვენი სტუმართმოყვარეობით, კულტურით, ქვეყნის სილამაზითა და ხალხის სიკეთით.
უკრაინას და საქართველოს ბევრი რამ აკავშირებს-რწმენა, ისტორია, ნათესაობრივი და კულტურული კავშირები, ურთიერთპატივისცემა და ორი ერის ურთიერთსიყვარული.
დღეს უკრაინას რთული პერიოდი აქვს.ამის შესახებ საქართველოში იციან და განიცდიან,ყველანაირად გვერდით გვიდგანან, ჩვენ ვგრძნობთ ამ დახმარებას და ვართ მადლიერი ამ დახმარების გამო.
გვაქვს დიდი თხოვნა, როგორც ქრისტესმიერი ძმებისა და თანამოზიარეების, ერთი ბარძიმიდან, მიმართ -არ მიგვატოვოთ!
მალე ქართულმამართლმადიდებლურმა ეკლესიამ უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება, მიიღოს თუ არა ის ტომოსი, რომელიც კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა ბართლომემ მისცა „მიტროპოლიტ ეპიფანეს“ და უკრაინის ხელისუფლებას ამა წლის 6 იანვარს.ქართული ეკლესიის წმინდა სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება,ჩამოაყალიბოს თავისი პოზიცია ამ ტომოსის შესახებ და გაახმოვანოს იგი.
საქართველოში ბევრს უყვარს უკრაინა და მისი ეკლესია და თვლიან, რომ ის არის ავტოკეფალიის ღირსი.ამიტომ ჩვენ ვიცით, რომ ბევრი თქვენგანი მზად არის მხარი დაუჭიროს უკრაინის ავტოკეფალიას. მაგრამ მოგვისმინეთ ჩვენ-თქვენს მართლმადიდებელ ძმებს:თქვენ გატყუებენ. ჩვენ გვაიძულებენ მივიღოთ ის, რაც ჩვენ არ მოგვითხოვია-განხეთქილების და მონობის ტროას ცხენი, რომელსაც ჰქვია ცრუ ავტოკეფალია.
უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიაში 97 ეპისკოპოსი და 12 000-ზე მეტი მღვდელია.მათ აქვთ სხვადასხვა მოსაზრება ავტოკეფალიაზე. ზოგს უნდა მისი მიღება, მაგრამ არა როგორც პოლიტიკური პროექტისა, რომლის მთავარი მიზანი ვიღაცის პოლიტიკური კამპანიაა. პოლიტიკოსები მიდიან და მოდიან -ეკლესია კი მარადიულია.
სხვებს კი სჯერათ უკრაინის მართლმადიდებლობის ისეთი ავტორიტეტების, როგორც წმ. ლავრენტი ჩერნიგოველი, ბერი ზოსიმა(სოკური) და სხვები არიან, რომლებიცმოუწოდებდნენუკრაინელმართლმადიდებლებს არ მიეღოთარანაირიავტოკეფალია, არც კანონიერი, არც უკანონო. მაგრამ მათაც კი, ვისაც სურს ავტოკეფალია და დამოუკიდებელი ეკლესია, არ უნდათ , რომ ეკლესია მოხდეს კონსტანტინოპოლის დაქვემდებარებაში, რომ კონსტანტინოპოლმა წაართვას უკრაინას ეკლესიები და მონასტრები უკრაინულ მიწაზე. ზუსტად ამიტომ ერთნიც და მეორენიც თანხმდებიან: კანონიკური უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესიის ახლანდელი სტატუსი გვაძლევს ჩვენ სრულ უფლებებს და თავისუფლებას.ამის ნაცვლად, ცდილობენ ჩვენს ეკლესიას „დაამადლონ“ ის „ავტოკეფალია“, რომელიც არ მოგვითხოვია, და დაუქვემდებარონ სტამბულს და სქიზმატებს.
ჩვენ ყველას გვსურს განხეთქილების განკურნება, მაგრამ ვერ ვხდებით, როგორ შეიძლება ეს სქიზმატების სინანულის გარეშე? როგორ შეიძლება, რომ თვითმარქვია ხალხი და მსახურებაშეჩერებული ეპისკოპოსები და მღვდლები, არა მარტო სინანულის გარეშე იქნან მიღებული ეკლესიაში, არამედ დადგნენ მის სათავეში, და წნეხის ქვეშ იყოლიონ ისინი,ვინც დარჩა თავისი მღვდლობის ფიცისა და წმინდა კანონების ერთგული.ზუსტად ეს ხდება ახლა, მოციქულთა კანონების და მსოფლიო საეკლესიო კრებების უგულებელსაყოფად, ეს უკანასკნელი ხომ ამბობს:
“სამღვდელო კლირის წევრი, რომელიც კლირიდან განკვეთილ პირთან ერთად ილოცებს, თვითონაც განიკვეთოს“. (წმინდა მოციქულთა მე-11 კანონი)ასევე მოწიქულთა 10,12,28,32,45,46,48,65: 1მსოფ.5: 3 მსოფ2,4: ანტიოქ:2,4: კართაგენის 9,10: ლაოდიკიის 6,9,32,33,34,37)
ყურადღებით წაიკითხეთ ტომოსი,თურქი ბერძნების მიერ გაცემული-მასში ახალი ეკლესია დასახელებულია როგორც ავტოკეფალური, სინამდვილეში კი ემორჩილება ფანარს, წართმეულია მრავალი უფლება და თავისუფლება, რომლებითაც ახლა სარგებლობს უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესია. უკრაინის მართლმადიდებლურ ეკლესიას აქვს ავტონომია რუსულ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში, ის არის აბსოლუტურად დამოუკიდებელი თავის ქმედებაში, თვითმმართველობაში, ქონებრივ და ფინანსთა საკითხში, აქვს თავისი სასამართლო და არ მოეთხოვება მორჩილება მოსკოვის პატრიარქისა, სულიერი კავშირისა და ლიტურგიკული ლოცვის გარდა. რას გვთავაზობენ სამაგიეროდ? ფარულ მორჩილებას კონსტანტინოპოლისადმი, რაც ჩვენი დამოუკიდებლობის დაკარგვა. გარდა ამისა, როგორც დაპყრობილი ქვეყანა უხდის ხარკს თავის დამპყრობელს, ჩვენმა ეკლესიამაც უნდა გადასცეს ოცდაათზე მეტი თავისი ყველაზე მნიშვნელოვანი სიწმინდე -ეკლესიები და მონასტრები - პატრიარქ ბართლომეოს ეგზარქოსის დაქვემდებარებაში მის სტავროპიგიად.ეს ტაძრები ჩამოერთმევა უკრაინელ მართლმადიდებლებს და გადაეცემა უცხოელებსსამართავად. გინახავთ სადმე მსგავსი? დღესუკრაინაში მხოლოდ ერთი მონასტერიემორჩილება მოსკოვის პატრიარქს.
ეგრეთწოდებულ „გამაერთიანებელ კრებაზე“, რომელიც შედგა 15 დეკემბერს, მონაწილეობა მიიღო ჩვენი ეკლესიის ორმაეპისკოპოსმა.ეს ჩვენი ეპისკოპატის 3%-ზე ნაკლებია. 15 დეკემბრის შემდეგ ეგრეთწოდებულ ახალ ეკლესიას შეუერთდა ორი ათეული მღვდელმსახური, რაც შეადგენს ჩვენი სამღვდელოების 0,2%-ს. ამ კრებაზე არ მომხდარა ეკლესიების გაერთიანება.გაერთიანდა განხეთქილებაში მყოფი ორი ორგანიზაცია. მოხდა არა გაერთიანება, არამედ სახელის შეცვლაარაკანონიკური კიევის საპატრიარქოსი, რომელიც ადრე ყველა ადგილობრივმა ეკლესიამ, მათ შორის ქართულმა და კონსტანტინოპოლმა, აღიარა სქიზმად.
კონსტანტინოპოლმა განაცხადა თავისი პირველობა, თავისი უზენაესი ხელისუფლება ადგილობრივ ეკლესიებზე, მისცა სქიზმატებს ტომოსი, რომელიც ჩვენთვის მიუღებელია, რადგანაც გვახსოვს პავლე მოციქულის სიტყვები:“ მაგრამ ჩვენ კი არა, თვით ანგელოზმა ზეცითაც რომ გახაროთ სხვა სახარება, და არა ის, რაც გვიხარებია, წყეულიმც იყოს.(გალ.1:8),
ახლა „კიევის საპატრიარქოს“ და „УАПЦ „წარმომადგენლები საქართველოში ყვებიან, რომ მათ აქვთ კანონიკური ხელდასხმა სხვადასხვა ეკლესიების ნამდვილი იერარქებიდან, მაგრამ ჩვენ გვახსოვს, რომ ეს ორგანიზაციები თავის საწყის იღებენ იმ დროიდან, როცა 1919 წელს, კიევში, მრევლთა და მღვდელთა ჯგუფმა „ხელი დაასხა“ ეპისკოპოსად ყოფილმღვდელს - ლიპკოვსკის, ეპისკოპოსის ხელის ნაცვლად თავზე დაადეს წმინდა ნაწილები, რითიც უარყვეს მართლმადიდებლური დოგმატი ეკლესიასა და მოციქულთა მემკვიდრეობაზე, რაც ბევრმა ჩათვალა ერესად.
ამ რიტუალის მომენტიდან დროდადრო ამ კრებას უერთებოდნენ ხელდასხმული მღვდლები და ეპისკოპოსები, მაგალითად 1992 წელს ყოფილი კიევის მიტროპოლიტიფილარეტი (დენისენკო), რომელიც წასვლამდე თვითონ ამბობდა ავტოკეფალიაზე შემდეგს: „ავტოკეფალისტებთან არ ხდება ცოდვების მიტევება, რადგანაც ერისკაცს ამის კეთება არ შეუძლია, არამედ მხოლოდ მღვდელს ან ეპისკოპოსს. ზიარების საიდუმლოც არ არის ნამდვილი, ეს არ არის ქრისტეს სისხლი და ხორცი, არამედ უბრალო ღვინო და პური. ამიტომ არავინ არ უნდა ცდუნდეს ამ ავტოკეფალიით, ეს ეკლესია შეიქმნა არა ადამიანების სულების გადასარჩენად, არამედ იმისთვის, რომ იბრძოლოს, იყოს პოლიტიკური ინსტრუმენტი...(კიევის და გალიცის მიტროპოლიტი ფილარეტი(დენისენკო) , ფლოროვის მონასტერში ქადაგებიდან, 1990 წლის 4 ნოემბერი)
ჩვენ გვახსოვს წმ.ბასილი დიდის პირველი კანონი: „ასევე თუ გამოიყოფა ვინმე, დატოვებს კათოლიკე ეკლესიას დამოაწყობს თვითნებურ შეკრებას - ესარის თვითნებური თავყრილობა, კიდე შესაკრებლობა. ეკლესიაში მყოფთაგან განსხვავებული აზრის ქონება სინანულის შესახებ არის განხეთქილება.....რადგან გადნგომის დასაწყისი წარმოიშვება განხეთქილებისაგან. განუდგებიან რა ეკლესიას, მათ აღარ აქვთ თავისთავში სულიწმიდის მადლი, რადგან მოაკლდათ მადლი კანონიერი წესების მიყოლისა ღკვეთასთან ერთად. პირველგანდგომილთ მამებისაგან ჰქონდათ მიღებული სულიერი მადლი. ხოლო თანდათან გამოეყვნენ მათ, ერისკაცები გახდნენ და არც ნათლიცემისა და არც ხელთდასხმის ნება არ ჰქონდათ, აღარ შეეძლოთ სულიწმიდის მადლი მიენიჭებინათ სხვებისთვის, რადგან თვითონ ჩამოშორდნენ ამმ ადლს“(ასევე ამაზე მიუთითებს 1მსოფ.8,19: 2მსოფ 1,7: ლაოდ.7,8: კართ6,57,126:
შეგვიძლია ჩამოთვლა ავტოკეფალისტთა მიერ დარღვეული წმინდა მოციქულთა ბევრი კანონისა, რომლებიც უგულვებელყვეს არამარტო ეკლესიიდან განდგომილებმა, არამედ სინანულის გარეშე საეკლესიო ერთობაში მათმა მიმღებმა - სქიზმატების მეურვე პატრიარქმა ბართლომეოსმა. აქ ირღვევა არა მარტო დადგენილებაეკლესიის საზღვრების შესახებ, არამედ სხვა ეპისკოპოსის მიერ არის დადებული ანათემის მოხსნის წესი და კიდევ მრავალი სხვა.
ამასთან, საეკლესიო მდგომარეობა უკრაინაში აყენებს ბევრ აქტუალურ საკითხს ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიის წინაშე.მაგალითად:
1) სექტემბრის დასაწყისში, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს მღვდელმთავართა სინაქსისზე პატრიარქმა ბართლომემ განაცხადა, რომ „მართლმადიდებლობისთვის კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო არის საფუარი, რომელიც აფუებს მთელი ეკლესიის და ისტორიის ცომს....მართლმადიდებლური ეკლესიის საწყისი არის მსოფლიო საპატრიარქო, მასში არის სიცოცხლე, და ეს სიცოცხლე არის ეკლესიების ნათელი. ...მართლმადიდებლობა ვერ იარსებებს მსოფლიო საპატრიარქოს გარეშე....თუ მსოფლიო საპატრიარქო დატოვებს მართლმადიდებლობის სცენას, ადგილობრივი ეკლესიები იქნება, „როგორც ცხვრები მწყემსის გარეშე“.
ჩვენთვისეკლესიის თავი, საფუარი, რომლის გარეშე არ არსებობს ეკლესია, არის უფალი იესო ქრისტე, და არა კონსტანტინოპოლის პატრიარქი,თავის დროზეანტიოქიის ეკლესიიდან მიღებული ავტოკეფალიით.მზად ხართ ქრისტეში მოყვარული ძმები, ქართველები, აღიაროთ თქვენი ეკლესიის დამოკიდებულება კონსტანტინოპოლზე? კონსტანტინოპოლის ტომოსში პირდაპირ ნათქვამია : „უკრაინის ავტოკეფალური ეკლესია საკუთარ თავად აღიარებს წმინდა სამოციქულო საპატრიარქო საყდარსისე, როგორც სხვა პატრიარქები და წინამძღოლები“...საქართველოს პატრიარქი ოდესმე აღიარებდა თავის მეთაურად კონსტანტინოპოლის პატრიარქს?
2)იმავე ტომოსში ნათქვამია: „ყველა მღვდელმთავარს და სამღვდელოებას აქვს უფლება მსოფლიო პატრიარქისადმი სააპელაციო მიმართვისა, და მხოლოდ მას აქვს კანონიკური პასუხისმგებლობა მიიღოს უაპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილება ეპისკოპოსების და სასულიერო დასის სხვა ადგილობრივი ეკლესიების შესახებ.“ მზად არის ქართული ეკლესია აღიაროს ეს უფლება კონსტანტინოპოლზე? ამით მისცეს მას უფლება საქართველოს ეკლესიის შიდა საქმეებში ჩარევისა, უხელმძღვანელოსსაქართველოს ეკლესიის სასამართლოს, აღადგინოს მისგან განკვეთილი ან თავად განკვეთოს ეპისკოპატი? ამას არ ითხოვენ აფხაზი სქიზმატებიც, როცა აპელირებენ კონსტანტინიპოლით?
3)ეს ტომოსი, როგორც პატრიარქი ბართლომეოსის ინიციატივა, რომელიც გახმოვანდა კრეტის კრებაზე,(ქართულმა ეკლესიამ უარი თქვა 2016 წელს კრებაზე მონაწილეობაზე),ამტკიცებს კონსტანტინოპოლის პატრიარქის მონოპოლიას ადგილობრივი ეკლესიების დიასპორაზე. ახალი ტომოსის მიხედვით, ახალშექმნილ „უკრაინის მართლმადიდებლურ ეკლესიას“ არ აქვს უფლება თავის დიასპორულ სამრევლოებზე და უნდა გადასცეს ისინი კონსტანტინოპოლს. მსგავსი პრეტენზიები სხვადასხვა დროს კონსტანტინოპოლს ჰქონდა ელადის, სერბეთის, იერუსალიმის, ალექსანდრიის ეკლესიებთან. მზად არის ქართულიეკლესია აღიაროს კონსტანტინოპოლის ეს პრეტენზიები დაშემდგომ მისცეს მას უფლება მართოს ქართული სამრევლოები უცხოეთში?
4)ტომოსი არ აძლევს უფლებას უკრაინის ეკლესიას დაამზადოს წმინდა მირონი და ამის უფლებას უტოვებს მხოლოდ კონსტანტინოპოლს.მზად არის ქართული ეკლესია აღიაროს კონსტანტინოპოლის ეს მონოპოლია და უარი თქვას წმინდა მირონის ხარშვაზე, რათა იყიდოს ის კონსტანტინოპოლისგან?
5)პატრიარქმა ბართლომეოსმა განაცხადა:„ჩვენს სლავძმებს არ უყვართ მსოფლიო საპატრიარქო და ჩვენი ერის პირველობა მართლმადიდებლობაში“. როგორ შევადაროთ ეს ეთნოფილეტიზმი პავლე მოციქულის სიტყვებთან:
სადაც არ არის არც ბერძენი, არც იუდეველი, არც წინადაცვეთა, არც წინადაუცვეთელობა, არ არის ბარბაროსი, სკვითი, მონა და თავისუფალი, არამედ ქრისტეა ყოველივე და ყოველივეში.(კოლ 3:11) მზად არიან ქართველი მართლმადიდებლები აღიარონ ბერძენთა პირველობა მართლმადიდებლობაში?
თავისი ისტორიის განმავლობაში კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო მრავალჯერ ჩავარდნილა ერესში, რის გამო არაერთხელ იყო მხილებული სხვა ეკლესიების მიერ, და ამჯერადაც ჩანს რისკიიმავეს გამეორებისა, რომის ეპისკოპოსის მსგავსად, ეკლესიაში პირველობაზე პრეტენზიისა.
ის, ვინც მოუწოდებს ქართულ ეკლესიას აღიაროს უკრაინის ავტოკეფალიის ტომოსი, აპელირებენ საქართველოს ეკლესიის ისტორიით, რუსულმა ეკლესიამ ხომ არ აღიარა ქართული ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენა. ამ მსგავსებით ცდილობენ შეცდომის გამოწვევას. ქართულიეკლესია იყო ავტოკეფალურიმე-11 საუკუნიდან და ის მხოლოდ დროებით დაკარგა.მისი აღდგენა იყო გამოცხადებული ქართული ეკლესიის ეპისკოპოსთა კრებით, რომელსაც ჰქონდა კანონიკური ხელდასხმა არა თვითმარქვია კრებულით.რუსულმა ეკლესიამ აღიარა ეს აღდგენა 1943 წელს, 26 წლის შემდეგ, მაგრამ არასოდეს ჰქონია ეჭვი ქართული ეპისკოპატის უწყვეტ ხელდასხმაზე.
კონსტანტინოპოლმა კი აღიარა ქართული ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენა მხოლოდ 1990 წელს. როგორც აჩვენებს ფანარის მცდელობა გააუქმოს თავისი 1688 წლის ტომოსი,(კიევის მიტროპოლიის მოსკოვისთვის გადაცემაზე) ნებისმიერ დროს ეს აღიარება შეიძლება გაუქმდეს.
ახლა ფანარს აქვს პრეტენზია 38 ეკლესია-მონასტერზე უკრაინაში (ამას დაარქვეს სტავროპიგია).2003/2004 წლებში ფანარმა მიაღწია ელადის ეკლესიისგან ახალბერძნული სამრევლოების გადმოცემას, მიუხედავად თავად ელადის ეკლესიის პოზიციისა. ვინ იცის, რომ თურქეთის ტერიტორიაზე სამრევლოების თითქმის არმქონე კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო არ დაადგამს თვალს სხვა ადგილობრივი ეკლესიების სამრევლოებს.
უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესიის სასულიერო და საერო დასი უკვე რამდენი წელია არის ზეწოლისა და ცილისწამების ქვეშ, ცალკე ხელისუფლებისგან, ცალკე რადიკალებისგან-უკრაინული „მხედრიონისგან“. ჩვენს ეკლესიებს არბევენ, წვავენ, შეურაცხყოფენ.ჩვენს ეკლესიას, მის სასულიერო დასს და მრევლს, ცილისწამებით ადანაშაულებენ „მტერზე მუშაობაში“, როგორც ამას აკეთებდნენ თავის დროზე ბოლშევიკებისაშინელი დევნის დროს.ბოლო წლებში გაძლიერდა ცილისწამების ნაკადი. მასმედია ავრცელებს „ფეიკს“ და სიცრუეს, რომლებსაც არა აქვს არანაირი საფუძველი.მღვდლებს იბარებენ უშიშროებაში დაკითხვაზე.როგორც ადრე,საბჭოურკგბ-ში, უშიშროებაში,ატარებენ ჩხრეკას ეპისკოპოსებთან, სცემენ მრევლს, ქალებს და მოხუცებს.ახლა გვემუქრებიან, რომ წაგვართმევენ წმინდა მონასტრებს: პოჩაევო და კიევო-პეჩორის ლავრებსა და სხვა სიწმინდეებს.ჩვენ გვართმევენ ტაძრებს, რომლებიცაშენდადა აღდგა კომუნისტური დევნის შემდეგ ჩვენი მრევლის ფულით. ხელისუფლებას ნაციონალისტებთან ერთად ავტობუსებით ჩამოჰყავთ უცხო ხალხი, საერთოდ უცხო ჩვენი ეკლესიისთვის და ისინი იპყრობენ ჩვენსტაძრებს და აძალებენ ხალხს სქიზმატებთან გადასვლას.მღვდლებს, რომლებიც მსახურობენ არაერთი ათწლეული, აგდებენ ქუჩაში და ამას უწოდებენ „ თემის ახალ ეკლესიაში გადასვლას“.
სახელმწიფოს კონსტიტუციური პრინციპი არჩარევისა საეკლესიო საქმეებში უხეშად დარღვეულია. მიუხედავად წნეხისა და მუქარისა, უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესიიდან „მართლმადიდებლუერ ეკლესიაში უკრაინაში“ გადავიდა მხოლოდ ორი ეპისკოპოსი და რამდენიმე ათეული მღვდელი.
ძვირფასო მამანო და ძმანო, ჩვენ ვითხოვთ თქვენსლოცვას. ჩვენთან, ჩვენს საყვარელ უკრაინაში, როგორც ასი წლის წინ, მოვიდა დრო, რათა გავიხსენოთ სიტყვები უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი : „ნეტარხართთქვენ, როცაგაგლანძღავენ, გაგდევნიანდაყოველგვარბოროტებასდაგაბრალებენჩემგამო.იხარეთდაიმხიარულეთ, რადგან დიდია თქვენი საზღაური ცაში. ასევე სდევნიდნენ წინასწარმეტყველებს, რომლებიც თქვენზე უწინ იყვნენ.(მათე;5-11:12)
ჩვენ გვწამს და გვჯერა ღვთის აღთქმისა «ავაშენებ ჩემს ეკლესიას და ჯოჯოხეთის ბჭენი ვერ სძლევენ მას» (მათე 16:18)
ჩვენ გთხოვთ დევნის ჟამს მხარი დაუჭიროთ თქვენს ერთმორწმუნე ძმებს და ერთად განვუცხადოთ მთელ მსოფლიოს -ჩვენთან არს ღმერთი!! არს და იყოს!!

Возлюбленные во Христе отцы и братья Грузинской Православной Церкви!

Пишем вам мы – православные украинцы, монахи, клирики и прихожане Украинской Православной Церкви, ваши единоверцы и братья во Христе!

Многие из нас часто бывают в Грузии, некоторые в силу разных причин даже живут в ней, причащаясь и исповедуясь в храмах нашей сестринской Церкви. Мы посещаем святые места Грузии, молимся вместе с вами, восхищаемся вашим гостеприимством, культурой, красотой страны и добродушием ее народа!

Украину и Грузию многое связывает – вера, история, родственные и культурные связи, взаимное уважение и любовь двух народов.

Сегодня Украина переживает не простые времена. Об этом знают в Грузии и переживают об Украине, всячески поддерживают нас и мы чувствуем эту поддержку и благодарим за нее.

Но сейчас мы просим вас как братьев наших во Христе, подходящих с нами к одной Чаше – не оставляйте нас.

Скоро Грузинская Православная Церковь будет принимать решение о признании или не признании того томоса, который Константинопольский Патриарх Варфоломей выдал «митрополиту Епифанию» и властям Украины 6 января этого года. Священный Синод Грузинской Православной Церкви обещался принять свое решение после выдачи томоса и огласить его.
Многие в Грузии любят Украину и ее Церковь и считают, что она достойна автокефалии. Поэтому мы точно знаем, что многие из вас настроены поддержать украинскую автокефалию. Но послушайте нас – своих православных братьев: вас обманывают. Нам пытаются насильно навязать то, чего мы не просили – троянского коня раскола и рабства, лживо названного автокефалией.

В Украинской Православной Церкви более 12 000 священников и 97 епископов. И в ней есть разные мнения в отношении автокефалии:

Одни из нас желают получить ее, но не хотят чтобы это был политический проект, организованный с целью продвижения чьей-то предвыборной компании. Политики приходят и уходят – а Церковь остается в веках.

Другие из нас почитают таких авторитетов украинского православия, как святой Лаврентий Черниговский, старец Зосима (Сокур) и других, которые призывали православных Украины не идти в автокефалию будь она «законной или не законной».

Но даже те из нас, кто хочет автокефалии и независимой Церкви не хочет, что бы наша Церковь была отдана в подчинение Константинополю, чтобы Константинополь забирал храмы и монастыри на нашей украинской земле.

Именно поэтому и одни и другие едины в одном: сегодняшний статус каноничной Украинской Православной Церкви дает нам всем полные права и свободы. Вместо же этого, нашу Церковь пытаются якобы облагодетельствовать «автокефалией» о которой мы не просили и подчинить Стамбулу и раскольникам.

Мы все хотим уврачевания раскола среди украинских православных, но не понимаем, как он может быть возможен без покаяния раскольников? Как возможно, чтобы самочинное сборище и запрещенные в служении бывшие священники и епископы, примкнувшие к нему, были не только без покаяния приняты в Церковь, но и возглавили ее, подавляя тех, кто был верен своей епископской и священнической присяге и соблюдал святые каноны.

А именно это и происходит сейчас, в прямое нарушение апостольских правил и канонов Вселенских Соборов, гласящих «Если кто, принадлежа к клиру, с изверженным от клира молиться будет: да будет извержен и сам» (11-е Апостольское Правило, а также Ап. 10, 12, 28, 32, 45, 46, 48, 65, 65; I Всел. 5; III Всел. 2, 4; Антиох. 2, 4; Карф. 9, 10, Лаод. 6,9,32, 33, 34, 37).

Прочитайте внимательно томос, выданный турецкими греками – в нем новая церковь названа автокефальной, но на самом деле подчинена Фанару, лишена многих прав и свобод, которыми ныне пользуется Украинская Православная Церковь. Украинская Православная Церковь хоть и имеет права автономии в составе Русской Православной Церкви, но абсолютна независима в своих действиях, в самоуправлении, в вопросах имущества и финансов, имеет свой суд и не подвластна ни в чем Патриарху Московскому, кроме духовной связи и литургических молитв. Что же нам предлагают взамен? Закамуфлированное подчинение Константинополю, потерю нашей независимости.

Более того, подобно порабощенной стране, которая платит дань завоевателю, наша Церковь должна отдать более тридцати своих самых значимых святынь – храмов и монастырей в подчинению экзарху Варфоломея под его ставропигию. Эти храмы будут отобраны у украинских православных и отданы в иностранное подчинение. Видано ли подобное? Сегодня в Украине только один-единственный монастырь, который подчинен Московскому Патриарху.

В так называемом «Объединительном соборе» 15 декабря приняло участие лишь двое епископов нашей Церкви. Это менее 3% нашего епископата. За все время после 15 декабря в новую так называемую церковь перешли пара десятков священников, что составляет 0,2% от общего числа нашего духовенства. Никакого объединения церквей на «объединительном соборе» не произошло. Объединились две раскольничьи организации. Произошло не объединение, а по сути лишь переименование не каноничного Киевского Патриархата, признанного ранее раскольниками всеми Поместными Церквями мира, включая Грузинскую Церковь и Церковь Константинопольскую.

Константинополь провозгласил свое главенство, право свой верховной власти над поместными Церквями, выдал томос схизматикам, который мы не можем признать, помня слова апостола Павла «Но если бы даже мы или Ангел с неба стал благовестовать вам не то, что мы благовестовали вам, да будет анафема» (Галатам 1:8).

Сейчас представители т.н. «Киевского Патриархата» и «УАПЦ» рассказывают в Грузии о том, что якобы имеют рукоположение от настоящих иерархов различных церквей. Но мы помним о том, что свою историю эти организации ведут с того времени, когда 1919 году в Киеве группа прихожан и священников «рукоположила» в епископы бывшего священника Липковского, возложив на него вместо епископской руки святые мощи, поправ тем самым сам православный догмат учения о Церкви и апостольской преемственности, что многие сочли ересью…

С момента этого «ритуала» к этому сборищу иногда примыкали рукоположенные священники и даже епископы, как в 1992 году это сделал бывший киевский митрополит Филарет (Денисенко), который ранее, до ухода в раскол сам говорил об автокефалии следующее:

«Грехи там, у автокефалистов, отпускаться не могут, потому что мирянин сделать не может этого сделать, но только священник или епископ. Таинство Причащения тоже не действительно, это не Тело и Кровь Спасителя, а простые хлеб и вино. Поэтому никто не должен соблазнятся этой автокефалией, и вообще эта церковь создана не для спасения человеческих душ, а для того, что бы бороться, быть политическим инструментом…» (Митрополит Киевский и Галицкий Филарет (Денисенко). Из проповеди во Флоровском монастыре (г.Киев) 4 ноября 1990 года).

Мы помним первое правило св. Василия Великого, определяющие «…аще кто, быв обличен во грехе, удален от священнослужения, не покорился правилам, а сам удержал за собою предстояние и священнослужение, и с ним отступили некоторые другие, оставив кафолическую церковь: сие есть самочинное сборище. О покаянии мыслить иначе, чем как пребывающие в церкви, есть раскол…. Почему, от начала бывшим отцам, угодно было… находящихся в самочинных сборищах исправлять приличным покаянием и обращением, и после присоединять к церкви. Таким образом даже находящиеся в церковных степенях, отступив вместе с непокорными, когда покаются, нередко принимаются паки в тот же чин. Ибо, хотя начало отступления произошло чрез раскол, но отступившие от Церкви уже не имели на себе благодати Святого Духа. Ибо оскудело преподание благодати, потому что пресеклось законное преемство. Ибо первые отступившие получили посвящение от отцов, и, чрез возложение рук их, имели дарование духовное. Но отторженные, сделались мирянами, не имели власти ни крестить, ни рукополагать, и не могли преподать другим благодать Святого Духа, от которой сами отпали…. Всемерно же да будет установлено, чтобы, после их крещения, приходящие к церкви, были помазываемы от верных, и так приступали к таинствам». Как и гласящие о том же правила I Всел. 8, 19; II Всел. 1, 7; Лаод. 7,8; Карф. 6, 57, 126;

Перечислять нарушенные автокефалистами правила святых апостолов и священные каноны, которыми пренебрегли не только отпавшие от Церкви, но и принявший их назад в церковное общение без всякого покаяния Патриарх Варфоломей можно очень долго. Здесь и священные установления границ Церкви, и запрет снимать анафему наложенную другими епископами, и многое-многое другое.

Но церковная ситуация в Украине ставит сегодня актуальные вопросы и перед Грузинской Православной Церковью.

Например:

1) В начале сентября на Синаксисе архиереев Константинопольского патриархата патриарх Варфоломей заявил, что «для Православия Вселенский Патриархат служит закваской, которая “заквашивает все тесто” Церкви и истории… Начало Православной Церкви – Вселенский Патриархат, “в нем жизнь, и эта жизнь есть свет Церквей”… Православие не может существовать без Вселенского Патриархата… Вселенский патриарх как глава Православного Тела… Если Вселенский Патриархат… покинет межправославную сцену, Поместные Церкви станут “как овцы, не имеющие пастыря” (Мф. 9: 36)». Для нас, православной Главой Церкви, Закваской, без Которой Церковь немыслима является Иисус Христос, а вовсе не Константинопольский Патриархат, сам получивший автокефалию в свое время от Антиохийской Церкви.

Готовы ли вы, возлюбленные о Христе наши братья-грузины, признать свою Церковь подчинённой Константинополю? Если нет, то желаете ли этого нам? Ведь в тексте константинопольского томоса прямо сказано: «Автокефальная Церковь Украины признает главой Святейший Апостольский и Патриарший Вселенский Престол, как и другие Патриархи и Предстоятели…». Разве Грузинский Патриарх когда-либо признавал своим главой Патриарха Константинопольского?

2) В том же томосе сказано: «сохраняется право всех архиереев и прочего духовенства на апелляционное обращение к Вселенскому Патриарху, который имеет каноническую ответственность принимать безапелляционные судебные решения для епископов и другого духовенства поместных Церквей». Готова ли Грузинская Церковь признать это право за Константинополем, дав ему тем самым право вмешиваться во внутренние дела в том числе Грузинской Церкви, вершить свой суд, восстанавливать в сане изверженных и извергать из сана епископов? Не этого ли добиваются абхазские раскольники апеллирующие именно к Константинополю?

3) Этот томос, как и инициативы Патриарха Варфоломея продвигаемые на Критском соборе, от участия в котором в 2016 году отказалась Грузинская Церковь, утверждает монопольное право Константинопольского Патриархата на окормление приходов Поместных Церквей в диаспоре. Согласно томосу, новосозданная «Православная Церковь Украины» не имеет права на свои приходы в диаспоре и должна передать их Константинополю. Такие же претензии с разной степень успеха Константинополь ранее выдвигал Элладской, Сербской, Иерусалимской, Александрийской Церквям. Готова ли Грузинская Церковь признать эти претензии Константинополю, дав ему возможность впоследствии претендовать на грузинские приходы за рубежом?

4) Томос не позволяет Церкви Украины варить священное миро и отдает это право исключительно Константинополю. Готова ли Грузинская Церковь признать эту монополию Константинополя и отказаться от собственного права на варение священного мира, чтобы покупать его у Константинополя?

5) Патриарх Варфоломей заявил: «наши братья славяне не могут терпеть первенство Вселенского патриархата и нашей нации в Православии». Как совместим этот этнофилизм со словами Апостола Павла «Нет ни Еллина, ни Иудея, ни обрезания, ни необрезания, варвара, Скифа, раба, свободного, но все и во всем Христос» (Кол. 3:11)? И готовы ли православные Грузии признать превосходство греческой нации в Церкви?

За свое историю Константинопольский Патриархат многократно впадал в ереси, осужденные другими Поместными Церквями, и, похоже, рискует повторить этот печальный опыт, вслед за Римским епископом, претендуя на главенство в Церкви…

Те, кто призывают Грузинскую Церковь признать «томос об автокефалии ПЦУ» апеллируют к истории ГПЦ, вспоминая о том, что некогда Русская Церковь не признавала и восстановление автокефалии Грузинской Церкви. И на этом якобы сходстве попытаются ввести в заблуждение… Однако, Грузинская Церковь имела свою автокефалию еще с 11-го века и лишь временно утратила ее. Провозглашение ее восстановления было совершенно соборным решением епископов Грузинской Церкви, имеющих всю полноту апостольской преемственности, а не самочинным сборищем. Русская Церковь признала это восстановление в 1943 году, спустя 26 лет, но не подвергала сомнению апостольскую преемственность грузинского епископата.

Константинополь же признал восстановление автокефалии Грузинской Церкви лишь в 1990 году. И как показывает попытка Фанара отменить свой томос от 1686 года о передаче Киевской Митрополии Москве – в любой момент это признание может быть отменено.

Сейчас Фанар претендует на 38 храмов и монастырей в Украине назвав это ставропигией. В 2003-2004 году Фанар добился от Элладской Церкви передачи ему новогреческих епархий, вопреки позиции самой Элладской Церкви вплоть до прекращения с ней евхаристического общения… Кто может поручится, что почти не имеющий приходов в собственно Турции Константинопольский Патриарх не обратит завтра свой взгляд на приходы других Поместных Церквей?

Духовенство и миряне Украинской Православной Церкви уже несколько лет подвергаются клевете и давлению со стороны властей и радикалов – «украинских «махидриони». Наши храмы захватывают, поджигают, оскверняют. Наша Церковь, ее миряне и духовенство, клеветнически обвиняют в «работе на врагов» также как это делали большевики во время своих гонений.

Последние же годы эти потоки лжи неимоверно усилились. Масс-медиа распространяют фейки и клевету, не имеющие под собой никакой почвы. Священников вызывают в СБУ на допросы. Также, как ранее действовал НКВД-КГБ, нынче проводят обыски у епископов, избивают наших прихожан, включая стариков и женщин.

Сейчас у нас грозятся отобрать святые Лавры – Почаевскую и Киево-Печерскую и другие святыни. У нас отбирают храмы, которые были построены или восстановлены после коммунистических гонений за деньги наших прихожан. Теперь власти вместе с националистами привозят автобусами посторонних людей, чуждых нашей Церкви, и те, выдавая себя за прихожан храмов, захватывают храмы и голосуют за их переход к раскольникам. Священников, прослуживших в храмах порой десятилетиями, вместе с их прихожанами выбрасывают на улицу и лживо называют это «переходом общины в новую церковь».

Принцип Конституции Украины невмешательства государства в дела Церкви грубо попран. И не смотря на такое давление и угрозы, от Украинской Православной Церкви перешли в «Православную Церковь Украины» только двое епископов и несколько десятков священников.

Дорогие отцы и братья, мы просим ваших молитв. У нас, в любимой Украине, как и сто лет назад, снова пришло время воплощения слов нашего Спасителя Господа Иисуса Христа «Блаженны вы, когда будут поносить вас и гнать и всячески неправедно злословить за Меня. Радуйтесь и веселитесь, ибо велика ваша награда на небесах: так гнали и пророков, бывших прежде вас» (Мф. 5: 11–12). Мы уповаем на Божье обетование «Создам Церковь Мою и врата ада не одолеют ее» (Мф. 16:18).

Мы просим вас поддержать своих единоверных братьев во время гонений и вместе с нами свидетельствовать миру, что Христос среди нас! Есть и будет!

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=2171119166279227&id=100001434934502

К списку событий